JER (ZIĘBA JER)

JER (ZIĘBA JER) Nie zawsze jednak nasza zięba zwyczajna zimę spędza samotnie. Przyłącza się do stad innych ptaków. Najczęściej do stada bliskich krewnych jerów, gości przylatujących do Polski z Północy (Skandynawia, Rosja) na zimowiska. Oba gatunki – zięba i jer – należą do tej samej rodziny łuszczakowatych i rodzaju zięby, dlatego często jest nazywany wręcz „ziębą jer”. Różnią się ubarwieniem – jer to pięknie ubarwiony ptak: szyja  i pierś są pomarańczowe, zaś brzuch jest biały. W okresie zimowym głowa i plecy samca są ciemnopopielate, zaś wiosną przyjmują elegancką czarną barwę. Kuper w każdej szacie jest biały. Dziób jerajest krótki, stożkowaty i spiczasty, co jest typowe dla łuszczaków. Jego ubarwienie zmienia się sezonowo: zimą jest zazwyczaj słomkowo-żółty z czarną końcówką, natomiast latem staje się czarny, szczególnie u samców w szacie godowej.                                 

Migrujące jery gromadzą się w największe stada ze wszystkich ptaków europejskich. Jedno stado może liczyć nierzadko kilka milionów osobników. Największe zanotowane stado (wg. danych w publikacjach) liczyło 20 milionów ptaków. A w stadzie jest zimą cieplej  i bezpieczniej. Dla bezpieczeństwa jery migrują nocą a żerują w dzień. Trudno jera zaobserwować u nas latem, (chociaż nie jest to wykluczone), bo jer gniazduje w Azji.     Zatrzymują się na polach uprawnych i w lasach bukowych zjadając nasiona roślin i buka. W chłodne zimowe dni pożywiają się także pędami drzew owocowych.